مجله کوه شماره 65 منتشر شد.
در این شماره میخوانیم:
-
حرف اول
-
قله ساد
-
قله پاسوپیک
-
ماناسلو (زیبا ـ فریبنده ـ کشنده)
-
صعود دماوند (1176 سال قبل)
-
گزارش صعود به قله ایلیمانی (بولیوی)
-
پیمان نامه زیست محیطی
-
صعود قله مراپیک
-
برفراز بام اروپا (البروس)
-
دز ارجنک
-
دوبار مدفون زیر بهمن
-
ساخت اتاق برفی
-
طناب و لبههای تیز کارابین
-
9 راه کاهش خطر در فعالیتهای ماجراجویان
-
نکات فنی سنگنوردی در هنگام طوفان و بارندگی
-
مواظب یخزدگی باشیم
-
نوشیدنیهای انرژیزا
-
پیمایش و آمادهسازی غار یخدان
-
دوک آبروزی
-
چادرهای کوهنوردی
-
صعود قله پوبدا
-
خطاهای رایج در تغذیه کوهنوردان
-
کوتاه و خواندنی از اینترنت
-
صعود (قسمت 11)
-
گاشربروم 1 (8000 متری پنهان قسمت سوم)
-
نکات فنی سنگنوردی
-
نکات فنی در غارنوردی
-
آشنایی با نابغه کوهنوردی بریتانیا (کن تن کول)
-
سفر سنگ
-
عکاسی در سنگنوردی
-
اخبار فدراسیون
-
اخبار انجمن کوهنوردان
-
اخبار
-
تراوش قلم از مربی پیشکسوت درجه 1 (باقر عیوضی)
-
از حوادث درس بیاموزیم
-
Nuddy Volcano
مطلبی منتخب از این شماره:
خطاهای رایج در تغذیه کوهنوردان:
... خلاصه:
یکنواختی غذا در ضمن برنامه، لغزش شایعی است که میتواند
بیاشتهایی ناشی از ارتفاع را تشدید کند و موجب کاهش انرژيی دریافتی و عدم
توازن مواد مغذی گردد. کوهنوردان باید با تهیه غذاهای گوناگون، تنوع
غذایی ضمن صعود را حفظ کنند و از پیامدهای تغذیه یکنواخت پرهیز نمایند.
خوراک لوبیا به عنوان غذای اصلی ارتفاع، گزینه مناسبی نیست.
لوبیا به عنوان غذایی پروتئینی با منشا گیاهی، ارزش غذایی چندانی ندارد و
محتوای انرژی آن هم چندان بالا نیست. این غذا در ارتفاعات، موجب نفخ و
اختلالات گوارشی میشود.
یکی از اشتباهات شایع در کوهنوردی، خودداری از همراه بردن
آب کافی به خاطر وزن بالای آن است. کمآبی بدن بسیار خطرناک و حتی کشنده
است، پس همواره باید آب کافی با خود برداریم و در ضمن صعود نیز با روشهای
مناسب، آب مورد نیاز خود را فراهم نماییم. بدون غذا میتوان صعود کرد ولی
بدون آب، هرگز!
تهیه غذای یکسان و کلی برای همه، ممکن است کار اعضای تیم را
آسان کند ولی بیتردید تصمیم نامناسبی است زیرا حداقل برخی از اعضا را به
دردرسر میاندازد و همه اعضای تیم را از تنوع و جذابیت غذاهای گوناگونی که
هر یک از آنها میتوانست برای خود (و دیگران) فراهم نمایند، محروم خواهد
ساخت.
تدارک غذای اضافی و برداشتن غذا به منظور جبران کمبودهای
احتمالی دیگر اعضای تیم،عموما موجب اتلاف غذا، بارکشی بیهوده، خستگی و
واماندگی، ناکامی اعضا وحتی شکست تیم میشود.
تکیه بر چربی به عنوان محور تغذیه در کوه، اشتباهی است که
میتوان علاوه بر ایجاد اختلالات گوارشی، کارایی کوهنورد را کاهش دهند
واز کامیابی وی در صعود جلوگیری کند. محور اصلی تغذیه در ارتفاع، مواد
قندی است.
خوردن مقدار زیادی خرما، شیره، عسل، شکلات یا شربتهای غلیظ
در ضمن صعود یا بلافاصله پیش از آن، نه جای تمرین و آمادگی جسمانی را می
گیرد و نه حتی انرژی مورد نیاز کوهنورد را فراهم میکند. پیش از صعود و
ضمن آن باید از غذاهای دارای شاخص قند متوسط استفاده کرد. مواد نشاستهای
و نوشیدنیهای کمشیرین، از جلمه این غذاها هستند.
سویس و کالباس از گزینههای نامناسب برای ارتفاعاند زیرا
انرژی کم و ادویه فراوان دارند. گوارش و جذب این غذاها طولانی و دشوار است
و کوهگرفتگی را تشدید میکنند.
منبع: تغذیه در کوهستان، از الفبا تا هیمالیا / جوادی،ابوالفضل ـ ایران سنجش ـ 1390
